Pascal Bolle: “Nee. Het zijn twee verschillende pompoensoorten. De sierpompoen gebruiken we, zoals zijn naam al zegt, als decoratie want zijn vruchtvlees is veel te dradig. De reuzenpompoen daarentegen is veel gemakkelijker klaar te maken en hij heeft ook meer smaak.”

Pascal: “Dat hangt een beetje van de pompoensoort af. De felrode variëteit uit Etampes in Frankrijk heeft licht gekleurd vruchtvlees maar niet zo’n uitgesproken smaak. Daar maak je dus eerder soep van. Dat was tot voor kort de bekendste pompoen. Maar geleidelijk aan werden pompoensoorten gekruist zodat er nieuwe vormen, afmetingen en smaken ontstonden. Zo zie je al een paar jaar nieuwe pompoensoorten in de groentebakken, zoals de kastanjepompoen. En daar horen natuurlijk ook nieuwe recepten bij. Je kunt kastanjepompoen gebruiken in een cake, risotto, quiche, flan … Of maak er puree van of snijd hem in frietjes om in de pan of de friteuse te bakken.”

Pascal: “In Wallonië zit er gelukkig veel leem en klei in de grond. Deze zware aarde zit boordevol vruchtbare humus wat hem uiterst geschikt maakt voor de pompoenkweek. Deze ondergrond zorgt voor een compactere, drogere groente – met des te meer smaak – vergeleken met soortgenoten gekweekt op een zavelachtige ondergrond. In mei planten we de zaadjes met de hand op 70 centimeter afstand van elkaar. We stoppen ze ongeveer 2 cm diep in de grond in een opgehoopte zandrug die we met biologisch afbreekbaar plastic bedekken. We gebruiken kalium, een natuurlijke voedingstof, en besproeien onze pompoenen niet want ze zijn bestand tegen ziektes. Het enige probleem dat zich stelt, zijn de konijnen. Zij zetten maar al te graag hun tanden in onze pompoenen. De groenten groeien gestaag tot we ze in september met de hand oogsten, net voor de nachtvorst in het land is. Na de oogst spitten we de aarde om met plastic en al. Na een maand onder de grond is die helemaal afgebroken en blijft er niets meer van over.”